श्वेतपद्म: होड्या

ती खूप आवडत असते .अगदी मनाच्या तळापासून.उमेदवारीचे वय.मनात असलेली प्रेमाची हुरहुर.तिच्या सगळ्या गोष्टी,आवडीनिवडी ठाउक आहेत फक्त एका गोष्टीचा पडताळा व्हायचाय.जमायच आहे कोणी प्रियवंदान्च्या घरी, काही कार्यक्रमाच्या निमित्ताने.तिथे घडलेय हे सगळ् .तिथेच उलगडलय एक कटू सत्य.मनात चाललेली घालमेल मांडली जातेय "मला ना पुष्कळ होड्या येतात ...." .ती येते. कशी ? गाडी चालवत हे माहित करून घेतल जात कारण तिच्याकडेच आहे ना सगळ् लक्ष.ती येते तेव्हा तो पाहतोय तिच्याकडे, अगदी बारीक ,तिरक्या नजरेने.ती आपल्याच मस्तीत खूप बडबडी इथूनच सुरवात होतेय त्या कटू सत्याची .थोडा अचंबा .ती बोलत नाही त्याच्याशी .त्यालाही आवडत नाही तिने लाडावून जवळ घेतलेल्या "डॉगी"ला.मनातली घालमेल चालूच आहे.लौकिक अर्थाने त्याला जावई करून घेण्याला कोणीच विरोध करू शकत नाही कारण तस व्यगुण्य नाही त्याच्यात.म्हणून तर मुलीचा बाप दोनदा विचारतोय आणि तो ही तेच उत्तर देतोय .पण ....पण त्याला सत्य कळतय. तिच्या मनातल समजतय. काहीतरी मन मोडणार. .म्हणून तर तो नकार देतोय दुसर्यांदा दिल्या जाण्यारा फरसाणाला आणि तोही "तिच्याकडून".सोपस्करास्तव निरोप. आता कटू सत्य समजल्य.मनातली घालमेल थांबलीय .आता नाही कसलाच विचार करायचाय म्हणून तर तो म्हणतोय -

पाऊस ना,पडलाच नाही

पाणी ना,वाह्यलचं नाही

होड्या ना,सोडल्याच नाहीत

होड्या ना,केल्याच नाहीत.

पण....

मला पुष्कळ होड्या येतात

बंबी होडी,नांगर होडी,शिडाची आणि साधी होडी

बिट्टू कधीतरी म्हणत होता

तो नेहमीच काहीतरी म्हणतो म्हणा,

कॊफी तर सगळेच प्यायलो,

ती चालवत आली होती म्हणे गाडी