मनात

हे राजन् ,

असण्यामध्ये सगळेच असतात पण नसण्यामध्ये असण्यालासुद्धा एक अर्थपूर्ण आशय असतो.

कांद्याची एक एक पाकळी सोडवता सोडवता शेवटी काय उरते? 

"उकल" ,नसूनही असण्याची !

कधी कधी आकाश भव्य वाटते , पाणी चवदार लागते , तोच तोच स्पर्श नवा वाटतो , 

तिच ती सरगम एक नवी समज देउन जाते . 

हे असं का घडतं कारण नाविन्य वस्तुत नसते ,असण्यात नसते.

ते असते "मनात".

आणि मनाला आजवर कुणीच पाहीलेलं नाही.....