कविता

तिने विचारले लाडावून एकदा

नभातले काही तारे देशील का रे ,

आणून मला?

...वेणीत माळून घेण्यासाठी !

तो फक्त हसला कारण त्याला माहीत

होतं ,दूरून 'तारे' दिसणारे ते जवळून 

आगडोंब होते ,

...तिचे कुंतल जळताना पाहणे त्याला कसे

शक्य होते?

त्याने पर्याय दिला-

ह्रदयात साठवलेल्या अगणित गोड

क्षणांची ,तेजस्वी पण शीतल चंद्रकोर

लावशील का भाळी?

....ती खूप छान हसली !