पांडगावकर सर ...

प्राणी म्हणून , देहपिंड म्हणून जगत राहणे हे माणसाचे अटळ प्राक्तन आहे.

सुख भोगा अस सांगाव लागत नाही पण दु:खाला सामोरे जाताना कसोटी लागते.

शारीरिक व्याधी ,वेदना आणि संभोग यांचे व्यामिश्र अनुभव घेता घेता हा देहपिंड ज्याचा 

त्याला परत करावा लागतो ,परत करण्यावाचून इलाज नसतो.तरीही माणसं मात्र अमरत्वाच्या 

आविर्भावतच जगतात ह्याशिवाय महद्आश्चर्य नाही.

या देहबोलीत अडकून पडल्यानंतर 'मरण' हा सुद्धा एक आभासच आहे येथपर्यंत उमजण तस कठीणच.

"my body lies discarded, abandoned 

so pitifully shrunk - or serene and beautiful in death too.

but where am i ?

there are no boundaries! 

there is no sorrow!

there is no pain! 

no dreaded tomorrow!

where is this and where am i?

and my sorrow, my pain, my identity 

that i coveted,and nurtured so heroically,

martyred myself for others, all those others,

where are they ?

aaahhh

i am soaring, gliding above myself

my hard held beliefs are ebbing,dissipating,withering, 

melting,dissolving

my small world has vanished and i am flying  

in this new universe

it's mine !

my own expanding universe

enabling me,empowering me 

loving me,giving me

is this what death does?

e - x - p - a - n - d - s consciousness?

the constricted, 

narrowed to current life i, myself and me consciousness?

gives the bigger picture 

answers all the questions 

clears all the doubts 

and empowers me 

empowers me 

empowers me

to laugh, learn and plan 

and play a part 

again.

Why didn't someone tell me ?! 

"अशी पाखरे येती आणिक स्मृती ठेवूनी जाती

दोन दिसांची रंगत संगत दोन दिसांची नाती"

पांडगावकर सर,

मनाच्या मैफीलित तर आहातच तुम्ही !!