आज जाने की जिद न करो

मुक्ते ,

ही सरगम पार वेडी असते.रोज मला खारीप्रमाणे खुणावत राहते,

जवळ गेलो कि लाजते आणि दूर पळून जाते.

आणि मग 'शब्दाविण संवादू' असा आमचा खेळ चालत राहतो.

कधी मी झोपलेला असताना अचानक काहीतरी कानात गुणगुणते आणि मला जाग आणते.

तिच्या मागुन धावता धावता माझी पुरती दमछाक होते.

मी दमलो की कदचित तिला माझी दया येत असावी कारण आता ती बोलक्या डोळ्यांनी माझ्याकडे पाहत बसते. 

हळूहळू काही ऐकू येते मला.अंधाराचा गंधार होतो आणि त्या अमर्याद पोकऴीत मी हरवून जातो.

अगणित अलंकार एखाद्या प्रपाताप्रमाणे कोसळतात माझ्यावर ,

आणि मग ही खारूबाई हसत सुटते आणि म्हणते- 

"आज जाने की जिद न करो

यू ही पहलू मे बैठे रहो 

हाय ,मर जायेंगे ,हम तो लूट जायेंगे

ऐसी बाते किया न करो

आज जाने की जिद न करो..."

धन्य बाई तुझी !!