सूत्र

"जिवलगा ,अजूनही तू मृत्यू मानतोस?" तू हादरलास.

माझ्या प्रश्राने तुझा थरकाप उडाला.सारी परिमाणे गळून पडली.

सर्व सीमा संपून गेल्या.चढाओढ संपून गेली आणि सारे शब्द थांबून गेले.

तू निष्प्रश्न आणि निरूत्तर झालास.आपण दोघेही सा-या श्रेणी , सा-या पाय-या ओलांडून पलीकडे गेलो.

आता आपल्या दोघांमध्ये कुणी लहान कुणी मोठ उरल नाही.तू "तू" उरला नाहीस मी "मी" उरले नाही.

जवळ आणि दूर काही उरले नाही.आपल्याला सूत्र सापडले होते-स्वतःची खेळणी स्वतःच मोडून टाकण्याचे.

"मेघांत अडकले रंग । कुणाचा संग ।

मिळविती पेशी? ।

चढशील वाट? । रक्तात घाट ।

पलिकडे चंन्द्र अविनाशी ।।"